საიტმა LiveScience ამერიკელ მკვლევარებს სთხოვა დაესახელებინათ წინა წლის ყველაზე გამორჩეული სიახლეები და აი მათი პასუხებიც.

მაიკლ მანი, პენსილვანიის შტატის უნივერსიტეტის კლიმატოლოგი:

“ცოტა რთული შეკითხვაა, ვფიქრობ რამოდენიმე ნამუშევარი აუცილებლად უნდა იქნეს ნახსენები, რომლებმაც ნათელი გახადეს ექსტრემალურ ბუნებრივ პირობებს  და კლიმატის ცვალებადობას შორის, ასევე სტივენ რამსტორფის კვლევები, ტედ პრეფერის და სხვების, რომლებმაც შემოგვთავაზეს გადაგვეხედა ზღვის დონის პროგნოზირებადი ზრდა ამ საუკუნეში შეფასებასთან შედარებით, იმ შეფასების, რომელიც წარმოადგინეს კლიმატის ცვლილების საერთაშორისო ექსპერტების ჯგუფის დასკვნას”. ბოლო მონაცემებით, ზღვის დონის საშუალო მატება 1,8 მეტრით ახლანდელი სიტუაციის გათვალისწინებით არც ისე წარმოუდგენელია.

რაც შეეხება ზოგადად მეცნიერებას, კანდიდატები საკმაოდ ბევრია, მაგრამ როგორც ფიზიკოსს (მე თითქმის დავასრულე დისერტაცია თეორიტიკულ ფიზიკაში) არ შეიმიძლია არ დავასახელო ჰიგსის ბოზონი. თუ აღმოჩენა დადასტურდება, ეს იქნება თანამედროვე მეცნიერების უდიდესი გამარჯვება.

სკოტ სტოლტენბერგი, ლინკოლნში, ნებრასკას შტატის უნივერსიტეტის ქცევითი გენეტიკის მკვლევარი:

” ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო გამოკვლევა, რომელიც გამოქვეყნდა 2011 წელს, პირველად აჩვენა, რომ იმპრინტირებულ გენს შეუძლია გავლენა მოახდინოს სოციალურ ქცევასზე. იმპრინტინგი — ეს არის მექანიზმი, რომლის საშუალებითაც რეგულირდება შთამომავლობის გენების ექსპრესია. ის დამოკიდებულია იმაზე, თუ რომელმა მშობელმა გადასცა შესაბამისი ალელი. მაგალითად, მამისგან იმპრინტინგებულ გენში ხდება მხოლოდ მისი მამისგან მიღებული გენის ექსპრესიტება, ხოლო დედისგან მიღებულის კი არა.

ალისტერ გარფილდმა და მისმა კოლეგებმა აჩვენეს, რომ გენი  Grb10, რომელიც მონაწილეობს უჯრედულ სიგნალიზაციაში და ექსპრესირდება თავის ტვინში, გამოიხატება მხოლოდ მამისეულ ალელში და თაგვებში გამოიხატება სოციალურ დომინირებაში. ეს ნიშნავს, რომ ქცევის გენეტიკური არქიტექტურის შესწავლისას აუცილებელია, თუ რომელი მშობლისგან აქვს ადამიანს გენი. ამ მომენტისადმი ყურადღების არ მიქცევა არის სწორედ იმის მიზეზი, რომ დღემდე მცირედაა შესწავლილი გენეტიკის გავლენა ადამიანის ქცევაზე”.

კრისტინა კილგროვი, ჩაპელ-ჰილში, ჩრდილოეთ კაროლინას უნივერსიტეტის ანტროპოლოგი:

“2011 წლის შემოდგომაზე ანტროპოლოგების საერთაშორისო ჯგუფმა გამოაქვეყნა ორი მნიშვნელოვანი სტატია “შავი სიკვდილის შესახებ” — პანდემიის, რომელმაც XIV საუკუნეში თითქმის ნახევარი ევროპა ამოხოცა. 99 ადამიანის კბილებიდან და ძვლებიდან, რომლებიც დაკრძალულები იყვნენ ლონდონის ერთ-ერთ სასაფლაოზე, კრისტენ ბოსმა, ვერენა შუემანმა და მათმა კოლეგებმა წარმატებით გამოყვეს დნმ-ი და 20 მათგანში აღმაჩინეს დაავადება Yersinia pestis-ის კვალი. ჯგუფმა ასევე მოახდინა ბაქტერიის მთლიანი გენომის რეკონსტრუირება და შევიდა ისტორიაში, რადგან ეს არის ძველი პათოგენის პირველი სრული თანმიმდევრულობა. აღმოჩნდა, რომ ძველი გენომი მცირედით განსხვავდება მისი თანამედროვე ვერსიისაგან. მეცნიერებმა ივარაუდეს, რომ ყველა დღევანდელი შტამპი წარმოქმნილია სწორედ “შავი სიკვდილისაგან”. იქიდან გამომდინარე, რომ დღევანდელობაში პანდემია არც ისე საშიშია, მკვლევარებმა წამოჭრეს ჰიპოთეზა იმის შესახებ, რომ მაღალი სიკვდილიანობა გახდა სხვა ფაქტორების ზემოქმედების შედეგი: არაჯანსაღი კლიმატის, მოუსავლიანობის და მოსახლეობის იმუნიტეტის დაქვეითების.

პანდემია წარსულის დაავადება არ არის. რამოდენიმე ხნის წინ მან იფეთქა სამხრეთ ამერიკაში და ჯანდაცვის საერთაშორისო ორგანიზაციამ პანდემია შეიყვანა აღმავალი დაავადებების რიგებში. ბოსის და შუემანის ნამუშევარმა ასევე აჩვემა, რომ Y. pestis ევოლუციონირდებოდა “შავი სიკვდილის” დროსაც და რომ, ძველი და თანამედროვე შტამპები საკმაოდ გვანან ერთმანეთს, პათოგენები მუტიებენ და თანდათან ვითარდებიან, ამიტომ ახალი პანდემია შესაძლოა მოხდეს ნებისმიერ მომენტში. თუმცა “შავი სიკვდილი” მედიცინის დღევანდელი განვითარების პირობებში ფაქტობრივად შეუძლებელია.

მოლეკულური ტექნოლოგიები, რომლითაც სარგებლობდნენ ბოსი და შუენემანი, გზას ხსნის არა მხოლოდ ისეთი დაავადებების ევოლუციონირების გაგებისაკენ როგორიცაა სიფილისი და ტუბერკულიოზი, არამედ ასევე თანამედროვე პანდემიების შემთხვევაში მიკროორგანიზმების შესწავლისაკენ”.

სტივენ სტერნსი, იელის უნივერსიტეტის, ევოლუციური ბიოლოგიის და ეკოლოგიის პროფესორი:

“ვფიქრობ, წლის მთავარი გარღვევა იყო პოტენციურად დასახლებული პლანეტების აღმოჩენა. თუ ჩვენ ვიპოვით სიცოცხლეს სხვა პლანეტებზე (ეს ახლა რეალურია როგორც არასოდეს), ამას ექნება უდიდესი გავლენა ჩვენს შეხედულებაზე ჩვენი ადგილის შესახებ სამყაროში. თუ ჩვენ მათ შესწავლასაც მოვახერხებთ, ამით ძალიან ბევრს ახალს გავიგებთ ჩვენს საკუთარ ბიოლოგიაზე, ევოლუციის მიერ სხვა არჩეულ გზასთან შედარებით”.

მეტ სპოინჰეიმერი, ბოულდერში, კოლორადოს უნივერსიტეტის ანტროპოლოგი:

“ერთ-ერთი ყველაზე დიდი დისკუსია, რომელიც წინა წელს გაიმართა, მიეძღვნა, პირობებს, რომლებში ცხოვრობდნენ ძველი გომინინები. ტიმ უაიტი და მისი თანამშრომლები ამბობდნენ, რომ ისინი ცხოვრობდნენ დახურულ, ტყიან გარემოში, ხოლო ტურე სერლინგი თავის თანამშრომლებთან ერთად კი ამბობდა რომ ისინი ცხოვრობდნენ ღია, მშრალ გარემოში. ამ საკითხს აქვს მნიშვნელოვანი როლი ადამიანის ევოლუციის გაგებაში”.

ძენ ფოლკსი, ტეხასის უნივერსიტეტის თავის ტვინის, ქცევის და ევოლუციის მკვლევარი:

“ჩვენ წარმატებით მივიწევთ წინ, ფუნქციონალური მაგნიტურ რეზონანსული ტომოგრაფის გამოყენებაში აზრების წაკითხვისთვის. ბევრი მეცნიერი იკვლევს ტყუილის ნეირონულ საფუძვლებს, რამაც მიგვიყვანა იდეამდე, რომ გამოგვეყენებინა მრტ აპარატი სიცრუის დეტექტორის სახით. ის გახდა იმდენად პოპულარული, რომ მას “ლეგენდების დამანგრევლების” ერთი სერიაც მიუძღვნეს”.

ამ სტატიაში წარმოდგენილია მანქანის მოტყუების ძალიან მარტივი მეთოდი. ეს მნიშვნელოვანია, რადგან იძლევა საშუალებას, გავიგოთ, რომ დღევანდელობაში ნეირობიოლოგიის პერსპექტიული დარგი ჯერ მხოლოდ ჩანასახის მდგომარეობაშია”.

გამოყენებულია LiveScience-ის მასალები.

 

ტყუპი აპარატების GRAIL-A და GRAIL-B-ს მოგზაურობამ მთვარის მიმართულებით, რომელმაც სტარტი 10 სექტემბერს აიღო, დასრულდა ჩვენი თანამგზავრის ორბიტაზე.

ზონდების ახლანდელ ორბიტას აქვს ელიფსური ფორმა რომლის სიმაღლეც ~90 დან ~8 360-მდე კილომეტრია, ხოლო მთვარის გარშემო ერთ სრულ ბრუნს ისინი 11,5 საათში ახორციელებენ. თავდაპირველად მოძრაობის ასეთ ტრაექტორიაზე გადავიდა GRAIL-A, რომლის მანევრიც დასრულდა 1 იანვარს. ხოლო უკვე 2 იანვარს მას შეუერთდა  GRAIL-B.

უახლოეს დროში სპეციალისტები დაიწყებენ GRAIL-ის ორბიტის სიმაღლის შემცირებას, და ნელ-ნელა მიუახლოებენ მას წრის ფორმას. მარტში, როდესაც დაიწყება მეცნიერული დაკვირვების პროგრამა, აპარატები იმოძრავებენ მთვარის ზედაპირიდან ~55 კმ-ზე, და ერთ სრულ ბრუნს მის გარშემო დაახლოებით 2 საათი დასჭირდება.

მისიის ძირითადი დანიშნულება გახდება ჩვენი თანამგზავრის გრავიტაციული ველისა და შიდა აგებულების შესწავლა. GRAIL-A და GRAIL-B, რომლებიც იმყოფებიან ერთ ორბიტაზე ერთმანეთისაგან არც ისე შორს, შეამოწმებენ გრავიტაციული ძალების მოქმედებას, რომელიც იცვლება რელიეფის ცვალებადობასთან ერთად. ასეთმა ცვლილებებმა უნდა გამოიწვიოს GRAIL-A-ს გადაადგილება GRAIL-B-სთან მიმართებაში, რასაც დააკვირდებიან და დაარეგისტრირებენ მეცნიერები.

ყოველი ზონდი ასევე აღჭურვილია მცირე ზომის კამერა MoonKAM-ით, რომელიც უკან აგზავნის მაღალი გარჩევადობის სურათებს. მის მუშაობას გააკონტროლებენ არა NASA-ს თანამშრომლები, არამედ უბრალო სკოლის მოსწავლეები, რომლებიც აარჩევენ გადაღების კონკრეტულ ადგილს და დროს,   და თავიანთ გადაღებულ მთვარის უკვე მზა სურათებს თვალს მიადევნებენ MoonKAM-ის ვებ-გვერდზე.

GRAIL-A უახლოვდება მთვარეს:

გამოყენებულია NASA-ის მასალები.

 

ყველაზე სწრაფი ვიდეო კამერა მსოფლიოში საშუალებას იძლევა თვალყური ვადევნოთ შუქის ულტრამოკლე იმპულსის მოძრაობას ერთ-ლიტრიან ბოთლში, ისევე, როგორც ჩვეულებრივი სწრაფი კამერები გვაჩვენებენ ტყვიის გავლას ვაშლში.

უნიკალური სისტემა რამეშ რასკარმა(Ramesh Raskar) მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტიდან და მისმა თანამშრომელმა Camera Culture ლაბორატორიიდან ბევენდი ჯგუფთან ერთად შექმნა.

რასკარი ცნობილია მრავალი შთამბეჭდავი ექსპერიმენტით. მათ შორის აღსანიშნავია კამერა რომელიც კუთხიდან იღებს. ახალი ექსპერიმენტიც წინამორბედების ელემენტებისაგან შედგება და იყენებს შუქთან მუშაობის მსგავს მეთოდებს.

დასაწყისისთვის დავტკბეთ იმით, თუ როგორ გადაურბენს სფერული ტალღის ფრონტი იმპულსური ლაზერისგან მეცნიერების მიერ დადგმულ ნატურმორტს. ყოველი ამგვარი რგოლი სცენას სინათლის სიჩქარით უვლის, თუმცა შენელებულ რგოლში ის უბრალოდ მიცოცავს.

YouTube Preview Image

ექსპერიმენტატორები ახალ სისტემას Trillion FPS Camera-ს უწოდებენ. მართალია საქმეში ეფექტური დრო ყოველი კადრის ექსპოზიციისთვის შეადგენს 1,71 პიკოწამს (წამის მეტრილიონედ ნაწილს) ამიტომაც აპარატი სინათლის გადაადგილებას აჩვენებს “სულ რაღაც” 0,58 ტრილიონი კადრით წამში. მაგრამ ამგვარი დამრგვალება კამერის შემქმნელებს ნამდვილად ეპატიებათ :-)

შედარებისთვის, ამის წინამორბედი მსგავსი დანიშნულების კამერე მუშაობდა 6 მილიონამდე კადრით წამში.

რასკარის გადაღების მეთოდი მუშაობს ჩვეულებრივ სინათლესთან, ლაზერი აქ არა კოჰერენტულობისთვის გამოიყენება, არამედ ულტრამოკლე გაელვებისთვისაა საჭირო.

მსგავსი კამერით მიღებული გამოსახულება მიიღება ორ განზომილებიანი სახით, მაგრამ ამ შემთხვევაში ერთი განზომილება არის სივრცითი ხოლო მეორე ეს არის დრო.

სცენის მთლიანი ფიქსირებისთვის, გამომგონებლებმა გამოიყენეს მბრუნავი სარკე, რომელსაც კამერის ჭრილი ახალ ხაზებზე გადაყავს.

სრული რგოლის გადასაღებად საჭიროა სარკის მილიონჯერ მობრუნება. იმისათვის, რომ შემდგომში ეს ყველაფერი გაერთიანდეს, საჭიროა ზუსტი სინქრონიზაცია ლაზერის იმპულსებსა და დეტექტორს შორის, რაც პიკოწამის სიზუსტით ხორციელდება.

გთავაზობთ ვიდეო რგოლების სერიას, რომელიც მეცნიერებმა წარმოადგინეს

YouTube Preview Image YouTube Preview Image YouTube Preview Image

 

 

კონფერენციაზე, რომელიც გაიმართა ეიმსის სამეცნიერო-კვლევით ცენტრში, ამერიკელმა ასტრონომებმა, წარმოადგინეს პირველი პოტენციალური ეგზოპლანეტა, რომელიც კოსმოსურმა ტელესკოპმა “კეპლერმა” აღამოჩინა.

ახალი პლანეტა, 600 სინათლის წლით არის დაშორებული ჩვენსგან და შედის თებერვალში გამოქვეყებული 54 ობიექტის სიაში, რომლებიც შესაძლოა იყვნენ თავიანთი ვარსკვლავის დასახლებულ ზონაში. იმისათვის, რომ გადაემოწმებინათ “კეპლერის” მონაცემები მისი ტრანზიტის  (მნათობის დისკზე გავლა) მიხედვით, მეცნიერებმა ჩაატარეს დაკვირვებები ინფრაწითელი კოსმოსური ობსერვატორიით “სპიცერი” და რამოდენიმე ტელესკოპით დედამიწაზე. პირველად ინფორმაცია სწორი აღმოჩნდა და ეგზოპლანეტას მიენიჭა მუდმივი აღნიშვნა Kepler 22b.

ვარსკვლავი Kepler 22  განეკუთვნება G კლასის სპექტრულ ჯგუფს თუმცა ცოტათი ნაკლებია რადიუსით ვიდრე მზე და უფრო ნაკლებად კაშკაშაა და ნაკლები წონა აქვს. მისი ეგზოპლანეტა კი დედამიწას აღემატება 2,38-ჯერ; მისი მასაც აღემატება დედამიწის მასას მაგრამ ზუსტი წონის დასახელება ჯერ-ჯერობით შეუძლებელია. ასევე დაუდგენელია პლანეტის ქიმიური შემადგენლობაც.

ერთი წრეს ვარსკვლავის გარშემო პლანეტა 289,9 დღეს ანდომებს, თუ ამ პლანეტას აქვს ხმელეთი მაშინ იქ ტემპერატურა უნდა იყოს დაახლოებით 21 ˚C – ამბობს ტელესკოპის კოორდინატორი უილიამ ბორუკი.

კონფერენციის მონაწილეებმა განიხილეს “კეპლერის” მუშაობის საერთო შედეგები, ეგზოპლანეტების კანდიდატების რაოდენობა გაიზარდა 2 326 პოზიციით: თებერვლიდან მოყოლებული, მეცნიერებმა 1 094 ახალი სახელი დაამატეს. აქედან 200-მდე პოტენციური პლანეტა თითქმის დედამიწის ზომისაა, 680-კი სუპერდედამიწის კატეგორიას მიაკითვნეს. 1 181 კანდიდატს აქვს ნეპტუნის მსგავსი რადიუსი, 203 შეიძლება შედაროს იუპიტერს, ხოლოდ 55 – მასზე დიდია ზომით.

დასახლებულ ზონაში მყოფი პლანეტების სია 48-მდე შემცირა. მიზეზი მარტივია: “კეპლერის” კოლაბორაცია ითვალისწინებს უფრო მკაცრ კრიტერიუმებს (გათბობის ეფექტი, რომელიც იძლევა ატმოსფეროს) როცა განისაზღვრება ცნება “დასახლებული ზონა”, შედეგად ის უფრო შორს აღმოჩნდა ვარსკვლავებისაგან.

Kepler 22b-ს აღმოჩენისადმი მიძღვნილი კონფერენცია:

YouTube Preview Image
 

არქეის საერთო წინაპარი, ბაქტერიები და ეუკარიოტი იყო დიდი არსება, რომელსაც ეკავა მთლიანი პრაისტორიული ოკეანე.

საიდუმლოა დედამიწაზე სიცოცხლის წარმოშობის საკითხი, რომელიც შესაძლოა ვერასდროს ვერ ამოიხსნას. როგორი ჰიპოთეზაც არ უნდა წარმოადგინოს ვინმემ, სანამ არ იქნება დამადასტურებელი საბუთები მისი სისწორე რწმენის საკითხი იქნება. ან შესაძლოა ამის გაგება შეუძლებელი გახდეს მანამ სანამ არ გამოვიგონებთ დროის მანქანას და არ ვნახავთ ყველაფერს ჩვენი თვალებით. დღეს უკვე მოიძებნება უფრო მეტი ვიდრე ირიბი მოლეკულურ-გენეტიკური საბუთები, რომლებიც საშუალებას იძლება აღვადგინოთ გენეალოგიური თანმიმდევრობა საიდუმლო წინაპრეპამდე.

გუსტავო კაეტანო-ანოლესი ილნოისის უნივერსიტეტიდან გვამცნობს რადიკალურ და ჭკვიანურ გადაწყვეტას უკანასკნელი უნივერსალური საერთო წინაპრით. ეს წინაპარი (ინგლისური აბრევიატურით LUCA) იყო პირველი, რომლისგანაც გამოიყო სამი ნაკადი – არქეა, ბაქტერიები და ეუკარიოტი; ცხოვრობდა ის სავარაუდოდ 3 მილიარდი წლის წინ.

კაეტანო ფიქრობს, რომ ის ერთი იყო: მისი სიტყვებით, ეს იყო უზარმაზარი ორგანიზმი, რომელიც იკავებდა პლანეტის ბიოსფეროს მთელს მოცულობას. მისი მრავალუჯრედიანი სხეული ჩაძირული იყო ოკეანეში, ამასთანავე განსხვავებული უჯრედები არ კონკურირებდნენ ერთმანეთთან და ეხმარებოდნენ ერთმანეთ (დაახლოებით ისე, როგორც ჩვენი სხეულის უჯრედები, მაგრამ არა ასეთი მყარი კონტაქტით და ურთიერთქმედებით) გარკვეულ  მომენტში საერთო წინაპარი გაიყო სამ ნაწილად – ბაქტერიებად, არქეად და ეუკარიოტად; ეუკარიოტი ტრანსფორმირდა მცენარეებად და ცხოველებად.

ჰიპოთეზამ ბევრი მომხრე შეიძინა და რამოდენიმე მკვლევარმა დაიწყო სერთო ცილების ძებნა, რომელბიც მიუთითებენ სამივე ფორმას ერთ სხეულს დაუკავშირებად. ასეთი ცილები 5 – დან 11%-ია, მეცნიერების აზრით ისინი კონსერვატიულებია და დიდი გენეტიკური ცვლილებებისდა მიუხედავად ინარჩუნებენ ერთნაირ სტრუქტურას. ამის გარდა ყველა ისინი მონაწილეობენ ენერგეტიკულ ცვლაში და იღებენ ენერგიას რომელიმე სუბსტრადიტან.

ამ მეგაწინაპრის ზოგიერთი შტრიხი კამათს იწვევს თეორიის მომხრეებშიც. ჟურნალში New Scientist გამოჩნდა სტატია, რომლის ავტორიც იყო მაიკლ მარშალი, მას ეჭვი ეპარება იმაში, რომ ორგანიზმი იყო მართლაც მრავალუჯრედიანი. მას გონია, რომ უჯრედული კედლები არ ქონდა მას ჯერ ჩამოყალიბებული. ამის გარდა, ის ფიქრობს რომ ინფორმაციის მატარებელი მაშინ იყო არა დ.ნ.მ. არამედ რ.ნ.მ.

მოკლედ, საერთო გლობალურ ფონზე ეს ჰიპოთეზები და პატარა უთანხმოებები უმნიშვნელოდ ჩანს. თუმცა შეუძლებელია არ ვაღიაროთ, რომ “სიცოცხლის ოკეანის” იდეა არც ისე ახალია და მეცნიერები ერიდებოდნენ განეხილათ ლიტერატურული ფანტასტიკის გენიალური ნიმუში, რომელიც სტანილავ ლემმა დაწერა 1961 წელს.

 

მეცნიერების აღწერით “ეს არის ყველაზე კომპლექსური მისია, რომელიც ოდესმე გაგზავნილა სხვა პლანეტის ზედაპირზე”. NASA Mars Science Laboratory კოსმოსური ხომალდი უკვე გაფრინდა მარსისკენ.  Talas V რაკეტამ გაიტანა Curiosity როვერი კანავერალის კოსმოდრომიდან ამ დილით და უკვე მოხდა მისი განცალკევება რაკეტისგან ოდნავ მოგვიანებით, რითაც დაიწყო მოგზაურობა მარსისკენ, რომელიც მომავალი წლის აგვისტოში დასრულდება. შეგიძლიათ ნახოთ ორივე მოვლენის ვიდეო რგოლები:

YouTube Preview Image YouTube Preview Image

წყარო: NASA

 

ფიზიკოსებმა ნაციონალური აჩქარების ლაბორატორიიდან SLAC და ბრუკჰევენის ნაციონალური ლაბორატორიიდან (აშშ) აჩვენეს, თუ როგორ შეიძლება გამოვიკვლიოთ სინათლის შიჩქარეზე სწრაფი ნეიტრინოები დიდი ადრონული კოლაიდერის საშუალებით.

მუონური ნეიტრიონოები  νμ რომლებიც სინათლის სიჩქარეზე სწრაფად მოძრაობენ ვაკუუმში, აღმოჩენილ იქნა ექსპერიმენტში OPERA, რის შესახებაც ჩვენ დავწერეთ წინა სტატიაში. ამას წინათ კი ეს იფორმაცია დადასტურდა ცდების დამატებით სერიაში. თეორეტიკოსები არ ჩქარობენ ამ რეზულტატების აღიარებას, რადგან OPERA-ს თანამშრომლებმა არ დაარეგისტრირეს ამ მოვლენის თანამდევი ფიზიკური ეფექტები.

ასეთ ეფექტებს მიეკუტვნება ენერგიის შემცირების ეფექტი რომელიც წარმოადგინეს მეცნიერებმა ენდრიუ კოენომმა და შელდონ გელშოუმ. მეცნიერების აზრით ამ პროცესმა უნდა შეზღუდოს ნეიტრინოს ენერგია რომელიც OPERA დეტექტორს აღწევს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, პრაქტიკულად ყველა ნეიტრინო, რომელიც მოძრაობს სიჩქარით δ = 5•10–5 დეტაქტორში უნდა მოვიდეს 2,5 გიგაელექტრონვოლტი ენერგიით.

ჯერ-ჯერობით უცნობია თუ, როდის ჩატარდება ცდების სერია დიდ ადრონულ კოლაიდერზე რომელიც შეამოწმებს ზესწრაფი ნეიტრინოების სიჩქარის პრობლემას და როდის გააკეთებენ თეორეტიკოსები და პრაქტიკოსები უკვე ოფიციალურ კომენტარს  ამ ყველაფერზე.

 

 

 

 

CMS-ის დეტექტორი.

პარიზში ჩატარებულ სიმპოზიუმ Hadron Collider Physics-ზე კოლაბორაცია ATLAS-ის და CMS-ის წარმომადგენლებმა წარმოადგინეს ბოლო ექსპერიმენტების შედეგები, რომლებიც ჰიგსის ბოზონის პოვნას ეძღვნება.

ATLAS-ის და CMS-ის დეტექტორები, რომლებიც დამონტაჟებულია დიდ ადრონულ კოლაიდერზე, აწარმოებენ ჰიგსის ბოზონის ძებნას ერთდროულად რამოდენიმე შესაძლო არსებული ვარიანტით — მაგალითად, ორი ფოტონით, ორი ტაუ-ლეპტონით, წყვილი W-ბოზონით და წყვილი Z-ბოზონით. მათი რეგისტრირება ასევე ხდება შესაძლო დაშლის პროდუქტით (ელექტრონების ან მიუონების წყვილებით), ხოლო W-ბოზონის კვალად ითვლება ელექტრონის ან მიუონის ნაერთი ნეიტრინოსთან.

ეს ვარაუდები, საიდანაც შესაძლოა მიიღონ ჰიგსის ბოზონი გამოთვლილია ჰიგსის ნაწილაკის სავარაუდო მასიდან გამომდინარე. მათი თანმიმდევრული შესწავლა იძლევა იმის ფიქრის საშუალებას, რომ ჰიგსის ბოზონის დაბადება, ნებისმიერი პარამეტრებით, რომელიც ჩაჯდება სტანდარტული მოდელის ფარგლებში, შეუმჩნევლად არ ჩაივლის.

ჯერ-ჯერობით, ნაწილაკის პოვნაზე საუბარი არ არის: ფიზიკოსები ჯერ მხოლოდ აზუსტებენ და თანდათან აფართოებენ მასის დიაპაზონს რომელშიც ჰიგსის ბოზონი არ შეიძლება იყოს.

2011 წლის აგვისტოში ATLAS და CMS-ის წარმომადგენლებმა გამოაქვეყნეს ამ სამუშაოების ანგარიში, რითიც აჩვენეს, რომ ჰიგსის ბოზონი, რომელსაც აღწერს სტანდარტული მოდელი, არსებობს 145–466 ტევ ინტერვალში 95% ალბათობით.

პარიზის სიმპოზიუმისთვის პრეზენტაციის მომზადებისას გამოყენებული იქნა იგივე მონაცემები, რაც გამოქვეყნდა ზაფხულში. განმასხვავებელი ამ შემთხვევაში იყო დამუშავების მეთოდიკა: თუ ადრე კოლაბორაციები  ATLAS და CMS მუშაობდნენ ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად, ახლა მათ უკვე გააერთიანეს შეგროვებული ინფორმაცია. შედეგად მასების ინტერვალი, რომელიც დაუშვებელია ჰიგსის ბოზონისათვის სტანდარტული მოდელიდან, გაფართობდა 141-467 ტევ-მდე. 99% ალბათობის შემთხვევაში ATLAS-მა და CMS-მა გამორიცხა დიაპაზონი 146–443 ტევ.

შეგახსენებთ, რომ ჰიგსის ბოზონის მინიმალური შესაძლო მასა არის 114,4 ტევ, რაც უკვე დიდი ხანია დადასტურდა დიდ ელექტრონ-პოზიტრონულ კოლაიდერზე. ასე რომ, ექსპერიმენტატორებისთვის, მასების ყველაზე საყურადღებო დიაპაზონს წარმოადგენს 114,4–141 ტევ, და სწორედ მასზე გაამახვილებენ ფიზიკოსები ყურადღებას, დიდი ადრონული კოლაიდერიდან 2011 წლის მონაცემების შეგროვებისას ყურადღებას. მოლაპარაკება ATLAS და CMS-ს შორის საბოლოოდ ჯერ არ შემდგარა, ისინი ჯერ კიდევ ეკონკურენტებიან ერთმანეთს ამ საკითხში, თან ჰიგსის ნაწილაკის აღმოჩენის ალბათობაც საკმაოდ მაღალია.

CMS-ის თანამშრომლები ყვებიან იმის შესახებ, თუ როგორ მიმინარეობდა მონაცემების გაერთიანება, რომელიც შეაგროვეს მეცნიერების ორმა ჯგუფმა:

სტატიის ტექსტი, რომელიც მოამზადეს  ATLAS და CMS-მა შეგიძლიათ იხილოთ ამ ლინკზე:  HIG-11-023-pas .

გამოყენებულია  Nature News-ის მასალები.

 

სპეციალისტებმა მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტიდან (ა.შ.შ) შექმნეს ჩიპი, რომელიც, როგორც მოსალოდნელია, მეცნიერებს დაეხმარება იმ პროცესების შესწავლაში, რომელიც მიმდინარეობს ადამიანის ტვინში.

ექსპერიმენტულ ნაწარმს შეუძლია ერთი სინაფსის მუშაობის იმიტირება — ორ ნეირონს შორის ადგილის, რომელიც პასუხისმგებელია ნერვული იმპულსის გადაცემაზე. მთლიანად ადამიანის ორგანიზმში დაახლოებით 100 მილიარდი ნეირონია და თითოეული მათგანი აყალიბებს სინაფსს სხვა ნეირონებთან.

ჩიპი იძლევა საშუალებას აღვადგინოთ ნეირონების ქცევა ახალი ინფორმაციის ათვისების პროცესში. ითვლება, რომ ეს მოვლენა არის ტვინის ბევრი ფუნქციის საფუძველი, მათ შორის დასწავლის უნარი და მეხსიერება. ჩიპი შეიცავს დაახლოებით 400 ტრანზისტორს, და დაპროექტებულია ისე, რომ ახდენდეს სხვადასხვა იონური არხების აქტივობის იმიტაციას.

ივარაუდება, რომ ექსპერიმენტული ნაწარმი მეცნიერებს დაეხმარება ადამიანის ტვინის მოქმედების შესწავლაში და შორეულ მომავალში ქმნის ახალი ტიპის გამომთვლელი სისტემების გამოჩენის შესაძლებლობას, ასევე ელექტრონული სქემების, რომლებიც გააერთიანებენ ხელოვნურ იმპლანტანტებს და თავის ტვინს.

შეგახსენებთ, რომ ჩიპებს, რომლებიც თავის ტვინის მოქმედების იმიტაციას ახდენს ასევე აწარმოებს კორპორაცია IBM.

გამოყენებულია მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის მასალები.

 

 

კოსმოსურმა გამა-ტელესკოპმა “ფერმიმ” აღმოაჩინა ცნობილი მილიწამიანი პულსარებიდან ყველაზე ახალგაზრდა. მილიწამიანი პულსარი, ეს არის ნეიტრონული ვარსკვლავი მძლავრი მაგნიტური ველით, რომლის ბრუნვის პერიოდიც იზომება მილიწამებში.

თეორიის თანახმად, ბრუნვის ძალიან მაღალ სისწრაფეს, რომელიც აღწევს 43 000 ბრუნს წუთში, ამ ტიპის პულსარები აღწევენ სხვა “ჩვეულებრივ” ვარსკვლავებთან ურთიერთქმედებისას. თავისი ევოლუციის ერთ-ერთ ეტაპზე მნათობები პულსარს გადასცემენ გაზს (და ენერგიას ბრუნვისათვის), რაც დროდადრო აძლევს მას აჩქარებას, როდესაც გადაცემა დასრულდება, ნეიტრონული ვარსკვლავის მოძრაობა იწყებს შენელებას.

“ფერმის” მიერ დანახული ობიექტი PSR J1823−3021A მდებარეობს არეალში, რომელიც დედამიწიდან დაშორებულია 27 ადათი სინათლის წელიწადით. ამ მიდამოს ასაკი, რომელიც მშვილდოსნის თანავარსკვლავედში მდებარეობს შეადგენს დაახლოებით 10 მილიარდ წელიწადს. PSR J1823−3021A, რომლის ბრუნვის პერიოდიც შეადგენს 5,44 მწ-ს, დიდი ხანია უკვე რაც კლასიფიცირებულია როგორც პულსარი, ხოლო კოსმოსურმა ტელესკოპმა გამოავლინა მისი გამა-პულსაციები 100 მევ ენერგიაზე ზემოთ.

ინფორმაციის დამუშავების დასრულების შემდეგ, ასტრონომებმა გაარკვიეს, რომ PSR J1823−3021A განსხვავდება სხვა მილიწამიანი პულსარებისაგან: მას გასაოცრად ძლიერი მაგნიტური ველი აქვს, მისი ასაკი კი ~25 მილიონ წელს აღწევს, თუმცა ჩვეულებრივ მილიწამიანი პულსარების ასაკი მილიარდ წელზე ნაკლები არ არის ხოლმე. ამას გარდა, პულსარს აქვს რეკორდულად მაღალი გამა-ნათება, რომლის სიმძლავრეც (8,4 ± 1,6)•1034 ერგ/წმ-ს შეადგენს. “გასაკვირია, მაგრამ მთელი გამა-გამოსხივება, რომელსაც ჩვენ ვაფიქსირებთ NGC 6624-ში, მოდის ერთი ობიექტიდან”, — აღნიშნავს გერმანიის მაქს პლანკის სახელობის რადიოასტრონომიის ინსტიტუტის თანამშრომელი პაულო ფრეირე (Paulo Freire), PSR J1823−3021A-ის კვლევების ხელმძღვანელი, რომლის შედეგებიც გამოქვეყნდება ჟურნალ Science-ში.

“ფერმის” მონაცემები, ასევე გამოიყენეს ნამუშევარში, რომლის ანგარიშიც გამოჩნდება ჟურნალ Astrophysical Journal-ის მომდევნო ნომრებიდან ერთ-ერთში. კვლევის ავტორების მიზანი თავიდანვე იყო გრავიტაციული ტალღების აღმოჩენა, რომელიც სწრაფად ბრუნვადი ნეიტრონული ვარსკვლავებისგან მოდის, გამა პულსარების “ბრმა” ძიებისთვის გამოყოფილია ცხრა მანამდე უცნობი ასეთი ტიპის ობიექტი.

ახალი გამა-პულსარების ბრუნვის სიხშირე ხვდება შემდეგ დიაპაზონში 3 დან 12 ჰერცამდე. მათგან ყველაზე საინტერესოს სახელია PSR J0106+4855, მისი ასაკი შეადგენს 3მლნ წელს. PSR J0106+4855 გამოირჩევა კიდევ იმით, რომ პულსაციები რადიოდიაპაზონში ასტრონომებმა მხოლოდ მის შემთხვევაში დააფიქსირეს; დანარჩენი რვა წყარო მიეკუთვნება “რადიოჩუმ” გამა-პულსარებს.

გამა-იმპულსების “ბრმა” ძიების სქემა:

გამოყენებულია ბი-ბი-სის მასალები.

© 2011 HI-TECH Suffusion theme by Sayontan Sinha

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.

HI-TECH is Stephen Fry proof thanks to caching by WP Super Cache