მუონური ნეიტრიონოები νμ რომლებიც სინათლის სიჩქარეზე სწრაფად მოძრაობენ ვაკუუმში, აღმოჩენილ იქნა ექსპერიმენტში OPERA, რის შესახებაც ჩვენ დავწერეთ წინა სტატიაში. ამას წინათ კი ეს იფორმაცია დადასტურდა ცდების დამატებით სერიაში. თეორეტიკოსები არ ჩქარობენ ამ რეზულტატების აღიარებას, რადგან OPERA-ს თანამშრომლებმა არ დაარეგისტრირეს ამ მოვლენის თანამდევი ფიზიკური ეფექტები.
ასეთ ეფექტებს მიეკუტვნება ენერგიის შემცირების ეფექტი რომელიც წარმოადგინეს მეცნიერებმა ენდრიუ კოენომმა და შელდონ გელშოუმ. მეცნიერების აზრით ამ პროცესმა უნდა შეზღუდოს ნეიტრინოს ენერგია რომელიც OPERA დეტექტორს აღწევს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, პრაქტიკულად ყველა ნეიტრინო, რომელიც მოძრაობს სიჩქარით δ = 5•10–5 დეტაქტორში უნდა მოვიდეს 2,5 გიგაელექტრონვოლტი ენერგიით.
ჯერ-ჯერობით უცნობია თუ, როდის ჩატარდება ცდების სერია დიდ ადრონულ კოლაიდერზე რომელიც შეამოწმებს ზესწრაფი ნეიტრინოების სიჩქარის პრობლემას და როდის გააკეთებენ თეორეტიკოსები და პრაქტიკოსები უკვე ოფიციალურ კომენტარს ამ ყველაფერზე.
პარიზში ჩატარებულ სიმპოზიუმ Hadron Collider Physics-ზე კოლაბორაცია ATLAS-ის და CMS-ის წარმომადგენლებმა წარმოადგინეს ბოლო ექსპერიმენტების შედეგები, რომლებიც ჰიგსის ბოზონის პოვნას ეძღვნება.
ATLAS-ის და CMS-ის დეტექტორები, რომლებიც დამონტაჟებულია დიდ ადრონულ კოლაიდერზე, აწარმოებენ ჰიგსის ბოზონის ძებნას ერთდროულად რამოდენიმე შესაძლო არსებული ვარიანტით — მაგალითად, ორი ფოტონით, ორი ტაუ-ლეპტონით, წყვილი W-ბოზონით და წყვილი Z-ბოზონით. მათი რეგისტრირება ასევე ხდება შესაძლო დაშლის პროდუქტით (ელექტრონების ან მიუონების წყვილებით), ხოლო W-ბოზონის კვალად ითვლება ელექტრონის ან მიუონის ნაერთი ნეიტრინოსთან.
ეს ვარაუდები, საიდანაც შესაძლოა მიიღონ ჰიგსის ბოზონი გამოთვლილია ჰიგსის ნაწილაკის სავარაუდო მასიდან გამომდინარე. მათი თანმიმდევრული შესწავლა იძლევა იმის ფიქრის საშუალებას, რომ ჰიგსის ბოზონის დაბადება, ნებისმიერი პარამეტრებით, რომელიც ჩაჯდება სტანდარტული მოდელის ფარგლებში, შეუმჩნევლად არ ჩაივლის.
ჯერ-ჯერობით, ნაწილაკის პოვნაზე საუბარი არ არის: ფიზიკოსები ჯერ მხოლოდ აზუსტებენ და თანდათან აფართოებენ მასის დიაპაზონს რომელშიც ჰიგსის ბოზონი არ შეიძლება იყოს.
2011 წლის აგვისტოში ATLAS და CMS-ის წარმომადგენლებმა გამოაქვეყნეს ამ სამუშაოების ანგარიში, რითიც აჩვენეს, რომ ჰიგსის ბოზონი, რომელსაც აღწერს სტანდარტული მოდელი, არსებობს 145–466 ტევ ინტერვალში 95% ალბათობით.
პარიზის სიმპოზიუმისთვის პრეზენტაციის მომზადებისას გამოყენებული იქნა იგივე მონაცემები, რაც გამოქვეყნდა ზაფხულში. განმასხვავებელი ამ შემთხვევაში იყო დამუშავების მეთოდიკა: თუ ადრე კოლაბორაციები ATLAS და CMS მუშაობდნენ ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად, ახლა მათ უკვე გააერთიანეს შეგროვებული ინფორმაცია. შედეგად მასების ინტერვალი, რომელიც დაუშვებელია ჰიგსის ბოზონისათვის სტანდარტული მოდელიდან, გაფართობდა 141-467 ტევ-მდე. 99% ალბათობის შემთხვევაში ATLAS-მა და CMS-მა გამორიცხა დიაპაზონი 146–443 ტევ.
შეგახსენებთ, რომ ჰიგსის ბოზონის მინიმალური შესაძლო მასა არის 114,4 ტევ, რაც უკვე დიდი ხანია დადასტურდა დიდ ელექტრონ-პოზიტრონულ კოლაიდერზე. ასე რომ, ექსპერიმენტატორებისთვის, მასების ყველაზე საყურადღებო დიაპაზონს წარმოადგენს 114,4–141 ტევ, და სწორედ მასზე გაამახვილებენ ფიზიკოსები ყურადღებას, დიდი ადრონული კოლაიდერიდან 2011 წლის მონაცემების შეგროვებისას ყურადღებას. მოლაპარაკება ATLAS და CMS-ს შორის საბოლოოდ ჯერ არ შემდგარა, ისინი ჯერ კიდევ ეკონკურენტებიან ერთმანეთს ამ საკითხში, თან ჰიგსის ნაწილაკის აღმოჩენის ალბათობაც საკმაოდ მაღალია.
CMS-ის თანამშრომლები ყვებიან იმის შესახებ, თუ როგორ მიმინარეობდა მონაცემების გაერთიანება, რომელიც შეაგროვეს მეცნიერების ორმა ჯგუფმა:
სტატიის ტექსტი, რომელიც მოამზადეს ATLAS და CMS-მა შეგიძლიათ იხილოთ ამ ლინკზე: HIG-11-023-pas .
მძლავრი და ხარისხიანი კავშირი სჭირდებათ არა მხოლოდ ჩვეულებრივ მოქალაქეებს, არამედ სწრაფი ინტერნეტი და სტაბილური მიღება ერთ–ერთი ძირითადი ფაქტორია სამაშველო სამსახურებისთვისაც. მათ, ისე როგორც არავის, სჭირდებათ უპრობლემო და ხარისხიანი წვდომა მონაცემთა შიდა ბაზებთან კონლრეტული პრობლემების გადასაჭრელად.
ლოზანის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ინტელექტუალური სისტემების ლაბორატორიამ შეიმუშავა პროექტი სახელწოდებით SMAVNET (Swarming Micro Air Vehicle Network), რომელიც Wi-Fi–ის განვითარების საშუალებას იძლევა.
სიგნალის ტრანსლაციაზე პასუხს აგებენ მსუბუქი საფრენი აპარატები, რომელთა ჰაერში გაშვება წამების მანძილზე ხორციელდება. საინტერესოა ის ფაქტი, რომ ქსელი ჩვეულებრივი აპარატების საშუალებით იქმნება. გარდა ფრთებისა და ძრავებისა, დრონების ტექნიკურ შემადგენლობაში შედის ლითიუმ–პოლიმერული აკუმულატორი, რომლიც უზრუნველყოფს ძრავების მუშაობას, ასევე ავტოპილოტის სისტემა, რომელიც მონაცემებს ჩაშენებული GPS–მიმღებით იჭერს, გიროსკოპები, წნევის რამდენიმე სენსორი და მოწყობილობა, რომელიც მეზობელი აპარატიდან მიღებულ ინფორმაციას აანალიზებს.
სამწუხაროდ დრონის მუშაობის ხნაგრძლივობა ჯერჯერობით საკმაოდ დაბალია — სულ რაღაც 30 წუთი, თუმცა თავად იდეა საკმაოდ პერსპექტიული ჩანს. მთავარია გახანგრძლივდეს აპარატის მუშაობ დროში, რასაც დიდად შეუწობს ხელს მზის ენერგიის მიმღები პანელები (მაგალითად Solar Impulse) და მსგავსი დრონები აუცილებლად გახდება ყველაზე გავრცელებული ინტერნეტ საშუალება.
ამერიკის შეერთებულ შტატებში დროზე ადრე გათამაშდა კონკურსის პრიზი L Prize. ამერიკელებმა ამოარჩიეს საუკეთესო შემცვლელი კლასიკური 60 ვატიანი ვოლფრამის ნათურისთვის.
EnduraLED (მას უკვე LED L Prize lamp ქვია) შექმნისათვის ამერიკის მთავრობამ კომპანია Philips-ს არც მეტი არც ნაკლები $10 მილიონი დროლარი გადაუხადა.
მაგრამ იმისათვის რომ მიეღოთ პრიზი “მომავლის განათება” (Bright Tomorrow Lighting Prize), მწარმოებელს სერიოზული მუშაობა მოუწია – ახალი პროდუქტის მხოლოდ ტესტებმა დამოუკიდებელ ლაბორატორიებში რამოდენიმე თვე გასტანა.
კომპანია Phillips-ის სპეციალისტებმა შექმნეს მაღალეფექტური შუქდიოდური ლამპა, რომელიც ხარისხით, ექსპლუატაციის ვადით და ფასით აკმაყოფილებს ფართო გავრცელებისათვის და მასიური წარმოებისათვის საჭირო კრიტერიუმებს.
პროდუქს აქვს სტანდარტული ძირი E27. ლამპის მიახლოებითი ზომებია: 11 სანტიმეტრი სიგრძეში და 6 სანტიმეტრი სიგანეში. მისი მუშაობის ვადა 25 000 საათს ითვლის. დამტებით დეტალები შეგიძლიათ ნახოთ სპეციალურად გამოცემულ PDF-დოკუმენტში.
LED L Prize lamp მოიხმარს 10 ვატ ენერგიას, თუ შევადარებთ კლასიკურ ლამპას დანაზოგი 83% შეადგენს. სპეციალისტებმა გამოთვალეს, რომ თუ ა.შ.შ-ში შეიცვლება ყველა გამოყენებაში მყოფი 60 ვატიანი ნათურა ახლით, ქვეყანა წელიწადში 35 ტერავატ-საათ ენერგიას დაზოგავს, გადაიხდის 3.9 მილიარდით ნაკლებს ელექტრო ენერგიისათვის და შეამცირებს ნახშირორჟანგის გამოყოფას ატმოსფეროში 20 მილიონი ტონით.
Philips-მა მოიყვანა მაგალითი შედარებისთვის: “დანაზოგით” შესაძლებელი იქნებოდა მოგვემეარგებინა 10 მილიონი საცხოვრებელი სახლი ან მთელი სამი წლის განმავლობაში მიგვეწოდებინა დენი მთელი ვაშინგტონისთვის.
ამერიკის ბაზარზე ახალი ნათურა 2012 წელს გამოვა და მისი ფასი დაახლოებით 40$ იქნება.
მეცნიერთა ორმა დამიუკიდებელმა ჯგუფმა ოფტიკურ–ბოჭკოვანი ხაზით ინფორმაციის გადაცემის სიჩქარის სიმბოლურ ბარიერს, 100 ტბიტ/წმ–ს (ტერაბიტი წამში) გადააჭარბეს.
ერთ–ერთი ექსპერიმენტის მონაწილეებმა, რომელსაც დაი ციანი (Dayou Qian) ხემძღვანელობდა კომპანია NEC–დან, მოახერხეს ინფორმაციის გადაცემა ოფტიკის სიჩარით 101,7 ტბიტ/წმ–ში. სისტემაში 370 ლაზერი გამოიყენებოდა, ხოლო მიმღებსა და გადამცემს შორის მანძილი 165 კმ–ს შეადგენდა. მკვლევარები აღნიშნავენ, რომ ასეთი გამტარობის უნარი 250 ორმხრივი Blu-ray დისკის ერთდროულ გადაცემას ეყოფოდა.
მეორე რეკორდი იაპონიის ინფორმაციისა და კომუნიკაციური ტექნოლოგიების ნაციონალურ უნივერსიტეტში (NICT) დამყარდა. კვლევას ძუნ საკაგუტი (Jun Sakaguchi) ხემძღვანელობდა. მათ გამოიყენეს ოფტიკური კაბელი არა ერთი, არამედ შვიდი ოფტიკურ–ბოჭკოვანი ხაზით. შედეგად მონაცემების გადაცემის სიჩქარემ 109 ტბიტ/წმ მიაღწია.
ასევე, ექსპერტები აღნიშნავენ, რომ პრაქტიკაში ინფორმაციის ასეთი ზე სიჩქარით გადაცემის საშუალება ჯერჯერობით არ არსებობს.
ავსტრალიელი სტუდენტების ქმნილებამ შეძლო 88,7 კმ/სთ სიჩქარის აკრეფა, რაც 10 კმ/სთ-ით მეტია ვიდრე აქამდე 20 წელზე მეტ ხანს არსებული რეკორდი.
ტრანსპორტი, რომელსაც სახელად Sunswift IV დაარქვეს, როგორც ხედავთ არც ისე გავს უბრალო ავტომობილს. ეს უფრო “ფრთაა” რომელიც დაფარულია მზის პანელებით და რომლის უკანა ნაწილშიც ჩაშენებულია პატარა კაბინა. კორპუსი დაყრდნობილია სამ ბორბალზე (უკანა მოთავსებულია მძღოლის კაბინის ქვეშ).
ახალგაზრდა კონსტრუქტორები სამხრეთ უელსის ახალი უნივერსიტეტიდან ირწმუნებიან, რომ მსგავსი ავტომობილები უნდა იყვნენ ძალიან მსუბუქები და ჰქონდეთ შესანიშნავი აეროდინამიკა, იმიტომ რომ სიმძლავრე, რომელიც გენერირდება მზის ენერგიაზე მომუშავე ელემენტების მიერ შეადგენს სულ 1 050 ვატს.
გასაგებია, რომ ფართე თხელი ზედაპირი, რომელიც აუცილებელია ფოტოელემენტების განსატავსებლად, არ უნდა იყოს ეკიპაჟის მიწიდან აფრენის მიზეზი. ამიტომ ამ შემთხვევაში შემქმნელებმა გამოიყენეს მეთოდი რომელსაც ეძახიან Ground effect-ს: კაბინის ბოლო, ასევე პანელები, რომლებიც ფარავენ წინა ორ ბორბალს მაქსიმალურად ახლოსაა მიწასთან, რაც ზრდის ძალას, რომელიც უფრო მეტად აწვება ავვტომობილს მიწისაკენ.
Sunswift IV-მა რეკორდი დაამყარა HMAS Albatross-ის სამხედრო ბაზის ტერიტორიაზე, რომელიც მდებარეობს ავსტრალიურ ქალაქ ნაურაში. რეკორდი უკვე ოფიციალურია, ის დაარეგისტრირეს Guinness World Records – ის წარმომადგენლებმა 500 მეტრის სიგრძის ასაფრენ ბილიკზე. მზის მანქანის პილოტი იყოპროფესიონალი მრბოლელი ბერტონ მოერი.
ცნობილია, რომ წინა რეკორდსმენი იყო Sunraycer, რომელიც ეკუთვნის General Motors-ს. 1987 წელს ამ მანქანამ 78 კმ/სთ სიჩქარე განავითარა.
ივარაუდება, რომ Sunswift IV მიიღებს მონაწილეობაზ “მზის მანქანების” რალიში World Solar Challenge, რომელიც ჩატარდება ავსტრალიაში 2011 წლის ოქტომბერში. მანამდე კი შემქნელებს გეგმაში აქვთ ავტომობილი აჩვენონ სკოლის მოსწავლეებს, რათა ახალგაზრდები დაინტერესდნენ და გაიგონ ეკო ტექნოლოგიით.
უპილოტო საფრენმა აპარატმა Zephyr-მა, რომელიც მის ფრთებზე და კორპუსზე განლაგებული მზის ელემენტებიდან იღებს ენერგიას, ამ წელს სამი ახალი რეკორდი დაამყარა. ეს აპარატი შექმნილია სამეცნიერო-კვლევითი კომპანია Qinetiq-ის მიერ, რომელმაც ნამდვილად უნიკალური მოწყობილობა შექმნა, რომელიც ანგრევს ყველა ჩვენს აქამდე არსებულ წარმოდგენას უპილოტო თვითმფრინავების შესახებ.
რაც შეხება პირველ რეკორდს, ის ძალზედ შთამბეჭდავია — Zephyr-ი ჰაერში 336 საათის 22 წუთის და 8 წამის განმავლობაში გაჩერდა. ასე რომ, Zephyr-მა დაძლია თავისი პირველი რეკორდი — 10 დღის განმავლობაში უწყვეტი ფრენა. ფრენა 10 დღის შემდეგ იმის გამო არ შეწყვეილა, რომ რაიმე პრობლემა იყო, უბრალოდ შემქნელებმა გადაწყვიტეს, რომ ყველაფერი ისედაც ნათელი იყო და აღარ იყო საჭირო Zephyr-ის ჰაერში კიდევ გაჩერება. საფრენი აპარატის ჰაერში ასეთი ხანგრძლივი მუშაობა შესაძლებელი გახდა საინეტრესო კონსტრუქციის წყალობით, რომელშიც გამოყენებულია ულტრათხელი მზის ელემენტები ფრთებზე და კუდზე. მზის პანელები დამზადებულია ამორფული სილიკონისაგან და სისქით არ აღემატება ქაღალდს. თვითონ თვითმფრინავი შექმნილია ნახშირბადის მილებისაგან.
მოწყობილობას შეუძლია ჰაერში ოთხი კილოგრამი ტვირთის აწევა. Zephyr-ს შეუძლია სხვადასხვა სფეროდან ბევრი დავალების შესრულება — მეტეოროლოგიური კვლევები, სხვადასხვა ტიპის დაზვერვები და ა.შ. სიმაღლეზე, რაზეც შეუძლია აპარატს ასვლა, იქ მისი დაფიქსირება პრაქტიკულად შეუძლებელია.
სწორედ სიმაღლეს ეხება მისი მეორე რეკორდი, რომელიც მოწყობილობამ ამ წელს დაამყარა. შემქმნელები ირწმუნებოდნენ, რომ Zephyr-ს შეუძლია 18 ათას მეტრზე ასვლა, თუმცა მან კიდე უფრო მაღლა შეძლო ასვლა — 21562 მეტრი, ეს აბსოლუტური რეკორდია ასეთი ტიპის საფრენი აპარატებისათვის.
ბოლო, მესამე რეკორდი — ამ უპილოტო აპარატმა თავის კლასის საფრენ აპარატებში ფრენის ხანგრძლივობის რეკორდი დაამყარა (მასა 50 დან 100კგ მდე).
“სანდიას” ნაციონალურ ლაბორატორიაში (ა.შ.შ) შექმნილია მსოფლიოში ყველაზე პატარა ელემენტის ტესტ ვერსია: მისი ანოდი შედგება ერთი ნანომავთულისგან, რომელიც ადამიანის თმის ღერზე შვიდიათასჯერ უფრო თხელია.
შემქმნელების ჯგუფის ხელმძღვანელის ცზიანიუნ ხუანის თქმით, ექსპერიმენტის მიზანია დამუხტვის და განმუხტვის პროცესების რეალურ დროში და ატომურ მასშტაბებში დაკვირვება ელემენტის მუშაობის ფუნდამენტური პრინციპის დასადგენად. ბოლოს ნახსენებს დიდი პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვს იონურ-ლითიურ ელემენტებისათვის ენერგიის სიმჭიდროვის და სიმძლავრის გაზრდის მხრივ, შედარებით დიდი ზომის ელექტროდებთან შედარებით. შესაბამისად, მათი ოპერაციული თვისებების უფრო უკეთესად შესწავლა მიგვიყვანს ახალი თაობის ელექტრომობილების, ნოუთბუქების, მობილური ტელეფონების და სხვა აპარატურის შექმნამდე.
ნანომასალები უკვე აქტიურად გამოიყენება ანოდებისათვის, მაგრამ მასიურად და არა ინდივიდუალურად. ბატონი ხუანის აზრით, ეს ყველაფერი იმას გავს, როდესაც ადამიანი უყურებს ტყეს და მისი თითოეული ხის თვისებების შესწავლას ცდილობს.
ზევით ნახსენები ანოდი მზადდება კალის ოქსიდისგან. მისი დიამეტრი შეადგენს 100ნმ-ს ხოლო სიგრძე 10 მკმ-ს (მიკრომეტრი). კათოდი არის 3 მმ და დამზადებულია კობალტის ოქსიდისაგან. რათქმაუნდა მასში გამოყენებულია ელექტროლიტი იონური სითხის სახით. მოწყობილობა იძლევა, ატომური სტრუქტურის დაკვირვების საშუალებას, დამუხტვის ან განმუხტვისას.
მოულოდნელად გაირკვა, რომ კალის ოქსიდისგან დამზადებული ნანოღერო დატენვისას სიგრძეში ორჯერ იზრდება — ეს უფრო მეტია ვიდრე მისი დიამეტრი. ეს ფაქტი მოგვცემს მოკლე ჩართვებისგან თავის დაღწევის და ელემენტის მუშაობის დროის გაზრდის საშუალებას. ადრე საყოველთაოდ ითვლებოდა, რომ რხევებს პირველ რიგში დიამეტრი განიცდის.
ამ ეფექტის აღმოჩენას ხელი შეუწყო იმაზე დაკვირვებამ რასაც მეცნიერები ეძახიან “მედუზას ფრონტს”, ეს ადგილია, სადაც დიდი სიხშირის გამო ნანომავთული იდრიკება და ქანაობს ფრონტის გავლასთან ერათად.დისლოკაციის ქსელი გამოწვეულია კრსიტალურ მესერში ლითიუმის შეხწევით. ” ეს დაკვირვებები ამტკიცებენ იმას, რომ ნანომავთულებს შეუძლიათ უფრო მეტი წნევის გაძლება, რაც გამოწვეულია ლითიუმირებით, უწყვეტი დენით. სხვა სიტყვებით ნანომავთული წარმოადგენს ელექტროდის როლზე ძალიან კარგ კანდიდატს”, — აღნიშნავს ბატონი ხუანი.
ფართობის ზრდა ლითიუმირების შედეგად, დეფორმაცია და ასევე ელექტრონული მასალების დაქუცმაცება შედის ელემენტალური მექანიკური დეფექტების რიცხვში, რომლებიც ამცირებენ დიდი სიმჭიდროვის მქონე ანოდების მუშაობის დროს და გამომუშავებულ ენერგიას.
გაზომვითი სისტემებიდან ხმაურის მაღალი დონის გამო, ვერ მოხერხდა ელექტრული დენის გათვლა, მაგრამ გამოკვლევების თანაავტორმა ჯონ სალივანმა მისი ძალა შეაფასა პიკოამპერით. ნანომავთული პოტენციალი შეადგენს 3,5 ვატს.
ნანომავთულზე დაკვირვება დამუხტვისა და განმუხტვისას ატომურ მასშტაბებში ჯერ არავის მოუხერხებია, რადგან განათებულ ელექტურლ მიკროსკოპში დიდი ვაკუუმია რაც აფერხებს თხევადი ელექტროლიტის გამოყენებას. ბატონი ხუანის ჯგუფის ერთ-ერთი მიღწევა ის გახდა, რომ მათ შეძლეს იმის დემონსტრირება, რომ იონურ სითხეს შეუძლია ვაკუუმში ფუნქციონირება.
სამუშაოები ჩატარდა კალის ოქსიდისგან დამზადებულ ნანომავთულებზე, მაგრამ ბატონი ხუანი აღნიშნავს, რომ ექსპერიმენტი შეიძლება გავრცელდეს სხვა მასალების სისტემებზე.
კვლევის შედეგები გამოქვეყნებული იქნება ჟურნალ Science-ში.
შეგახსენებთ, რომ კოლაბორაცია ALPHA-ის თანამშრომლებმა, რომლებიც ასევე CERN-ში ახორციელებენ ცდებს, სულ ცოტა ხნის წინ შეძლეს ხაფანგში ანტიწყალბადის ცალკეული ატომების მოქცევა, კონკრეტულად ანტიწყალბადის და პოზიტრონის. საუბარია დაფიქსირებულ 38 დაჭერის შემთხვევა შედარებით დიდი დროის განმავლობაში 172 მწ (მილიწამი).
ორივე ექსპერიმენტის ბოლო ეტაპი იქნება სპექტროსკოპიული გაზომვები. თუ მეცნიერები აღმოაჩენენ, რომ წყალბადის და ანტიწყალბადის ენერგეტიკული დონეები არ ემთხვევა, გამოჩნდება იმის დადასტურება, რომ ირღვევა ე.წ “CPT”-სიმეტრია.
ASACUSA-ში შემოთავაზებულია ალტერნატიული მეთოდიკის რეალიზება, რომელიც არ საჭიროებს ატომების შეკავებას. ანტიწყალბადის გროვა, მეცნიერების ჩანაფიქრით, საჭიროა, რომ მივმართოთ რეზონატორში, სადაც გამოკვლეული იქნება დონეებს შორის გადასვლა, რომელიც განპირობებულია ზეთხელი გახლეჩვით.
პირველ რიგში, რათქმაუნდა, ასეთი გროვა უნდა მიიღონ და ბოლოს ჩატარებულ ცდებში ფიზიკოსები ამ მიზნის გადაჭრას მიუახლოვდნენ. პოზიტრონების ღრუბელი მეცნიერებმა მოაქციეს ე.წ CUSP-მახეში, რომელიც წარმოიქმნა ორი მაგნიტური გორგოლაჭით და 17 რგოლის ელექტროდებით. სწორედ იქ გაუშვეს ანტიწყალბადების ღრუბელი, რის შემდეგდაც ანტიწყალბადის ნეიტრალურნმა ატომებმა შეძლეს გზის გაგრძელება მეორე ხაფანგისკენ. ამ შემთხვევაში ატომები არიან ზეაგზნებულ მდგომარეობაში, იონიზირდებიან და შედეგად ანტიპროტონები ექცევიან მახეში.
მეორე ხაფანგის “გახსნისას” ანტიპროტონები ნადგურდებიან და წარმოქმნიან პიონებს, რომლებიც რეგისტრირდება მის გარშემო დამონტაჟებული დეტექტორებით. აღნიშნული მოვლენების დათვლის შემდეგ, ავტორებმა გაარკვიეს, რომ მათი მოწყობილობა გარდაქმნის 2 დან 7 პროცენტამდე შემოდინებულ ანტიპროტონებს.
ეხლა ფიზიკოსები მუშაობენ სპინ-პოლარუზებული ანტიწყალბადის გროვის მიღებაზე, რომლის გამოყენებაც უკვე შესაძლებელი იქნება “CPT”- ინვარიანტობისათვის.
ამერიკის შეერთებულ შტატებში დროზე ადრე გათამაშდა კონკურსის პრიზი L Prize. ამერიკელებმა ამოარჩიეს საუკეთესო შემცვლელი კლასიკური 60 ვატიანი ვოლფრამის ნათურისთვის.
