გერმანიაში ჰაერში აფრინდა ტომას ზამკელის მიერ შექმნილი და მის მიერვე პილოტირებული მსუბუქი აპარატი 16 პროპელერით.

ასეთი ტიპის მანქანების განვითარების ერთ-ერთ მიმართულებას წარმოადგენ — კვადროპტერები,  მცირე წონიანი მეტალის ან პლასტმასის კვადრატის ფორმის კონსტრუქცია, რომელსაც კუთხეებში აქვს პროპელერები. ძირითადად მათ მხოლოდ მცირე ტვირთის გადატანა შეუძლიათ და შესაბამისად მხოლოდ დაზვერვითი ფუნქცია აქვთ მინიჭებული.

მოწყობილობა რომელიც გამოსცადა გერმანულმა კომპანია e-volo-მ, წარმოადგენს ერთი ადამიანისათვის ჰაერში გადაადგილების სრულყოფილ საშუალებას. ის აერთიანებს ოთხ კვადროკოპტერს, რომლებიც დამონტაჟებულია სპეციალურ სადგამზე, რომლის ცენტრიც განთავსებულია პილოტის ადგილი. აპარატი იმართება უსადენო შტურვალით, ხოლო დაჯდომის სირბილეს უზრუნველყოფს აპარატის შუა ნაწილში მოთავსებული სფეროსებრი ელემენტი და ასევე ოთხი “ფეხი” აპარატის კუთხეებში.

პროპელერები მუშაობენ ელექტროენერგიაზე, რომელიც ინახება აკუმლატორებში და შემდეგ გადაეცემა ელექტროძრავებს. ელემენტების ჩათვლით მანქანის სრული წონა (პილოტის გარეშე) შეადგენს 80 კგ-ს. შემქმნელები ელექტრომამოძრავებელი სისტემის მახასიათებლებს არ აზუსტებენ, მაგრამ ამბობენ, რომ ერთ საათ ფრენას დასჭირდება  €6 ღირებულების ელექტროენერგია.

ჯერ-ჯერობით “მულტიკოპტერს” შეუძლია იფრინოს 10-30 წუთის განმავლობაში. პირველი სატესტო გარენა, რომელიც ოქტომბრის ბოლოს გაიმართა, მიმდინარეობდა დაახლოებით ორი მეტრის სიმაღლეზე და ორ გრძელდებოდა დაახლოებით ორი წუთი.

შეგახსენებთ ასევე, რომ ერთი თვით ადრე ასევე აფრინდა ტრადიციული კონსტრუქციის ელექტრონული ვერტმფრენი, რომლის კაბინაშიც ფრანგი ინჟინერ-ენთუზიასტი პასკალ კრეტიენი იჯდა. ორივე მიღწევა ადასტურებს იმას, რომ ელექტროვერტმფრენები ორი ან რამოდენიმე პროპელერით პრაქტიკაში გამოყენებას ჰპოვებს. მთავარია უზრუნველყოფილი იქნეს მათი უსაფთხოება.

გამოყენებულია Gizmag-ის მასალები.

ავსტრალიელმა სტუდენტებმა შექმნეს ორიგინალური სატრანსპორტო საშუალება, რომელიც ორი დიდი ბორბლისაგან შედგება, რომელთა შორისაც მოთავსებულია ღია კაბინა მძღოლისათვის.

ორბორბლიანი მოწყობილობის სახელია EDWARD — რომელიც Electric Diwheel With Active Rotation Damping-იდანაა შემოკლებული (“ელექტრონული დიციკლი ბრუნვის ჩახშობის აქტიური მექანიზმით”). ადელაიდის უნივერსიტეტის ინჟინრები მასზე ორი წლის განმავლობაში მუშაობდნენ.

თუ ადრე ასეთი “ეკიპაჟები” მოძრაობაში მოყავდათ ფიზიკური ძალით ან შიდა ძრავით, ეხლა ახალი ვარიანტში გამოყენებულია მხოლოდ ელექტროძრავი და აკუმლატორი, რომელიც ყოფნის ერთი საათი აქტიური მუშაობისათვის. მოძრაობის მაქსიმალური სიჩქარე შეადგენს 40 კმ/სთ.

როგორც ყველა დიციკლი, EDWARD-ის შემთხვევაშიც გამოჩნდა ერთი პრობლემა, მოძრაობისას ძლიერი რხევა, რომელშიც ზის მძღოლი. შემქმნელებმა ეს პრობლემა შემდეგნაირად გადაჭრეს, მათ შექმნეს სტაბილიზაციის სისტემა, რომელიც ირთვება სურვილისამებრ. თუმცა ის კაბინის სრულ მდგრადობას ვერ უზრუნველყოფს: ვერტიკალური ღერძიდან გადახრა შესაძლოა აღწევდეს 12˚-ს. მაგრამ შიგნით მჯდომი ზღვის დაავადებას არ განიცდის. თუ თვითონ არ მოინდომებს სტაბილიზაციის მექანიზმის გამორთვას და რამოდენიმე მანევრის შესრულებას.

შემქმნელებს ელექტროდიციკლის დეტალური ტექნიკური მაჩვენებლები არ მოჰყავთ და ასევე არაფერს ამბობენ მისი პრაქტიკული გამოყენების სფეროებზე. ასე, რომ როგორც ჩანს EDWARD ასევე დარჩება სიმპათიურ ელექრტრონულ პროექტად.

გამოყენებულია Wired-ის მასალები.

ნახტომებისათვის, რომელთა სიმაღლეც ბევრად აღემატება მის საკუთარ ზომებს, მოწყობილობა იყენებს მხოლოდ ერთ ძრავას.

ნახტომი მხოლოდ გარეგნულად გამოიყურება მარტივად. ადამიანი ასეთი მოძრაობისათვის “რთავს” კუნთების მთელს რიგს, ხოლო რობოტი, იმის მიუხედავად, რომ ის ადამიანის მსგავსი არ არის, ასრულებს სამ სხვადასხვა მოქმედებას: ირჩევს მიმართულებას, ემზადება ასახტომად და ხტება.

რობოტის აღჭურვა ძრავებით და მექანიზმებით მას ძალიან დიდს ხდის — ანუ არაეფექტურს. ბრიტანელი Jollbot-ის შემთხვევაში, რომლებიც შესაძლოა როდესმე მარსზეძ გაფრინდნენ, პრობლემა გადაწყდა ძირითადი მექანიზმის ბურთისმაგვარ გალიაში. ასეთი კონსტრუქცია იძლევა წონასწორობის შენარჩუნების საშუალებას: მიღებული ბურთი ხდება “მოხტუნავე” მინი-რობოტი, თან საკმაოდ გაბარიტული.

20 გრამიანი რობოტი, შექმნეს მკვლევართა ჯგუფმა მიჩიგანის შტატის უნივერსიტეტიდან (ა.შ.შ) ცზიანგო ჩჟაოს ხელმძღვანელობით. რობოტი ნახტომის შემდეგ ფეხზე ვერ ეშვება. მაგრამ მას ეს არც ჭირდება — მას შემდეგ რაც ის აღმოჩნდება მიწაზე, ირთვება მოძრავი “თათები”, რომლებიც ისევ აყენებენ რობოტს ვერტიკალურად. ისინი მოძრაობაში მოჰყავთ ერთადერთ ძრავს, რომელიც ასევე კორპუსის მობრუნებაზე, ნახტომამდე მომზადებაზე და თვითონ ნახტომზეა პასუხისმგებელი.

მოწყობილობა 8 სმ-ის სიმაღლისაა და ათეულობით სმ-ზე ხტება, ხოლო 50 მა/სთში ელემენტი აძლევს 285-მდე ნახტომის შესრულებას. ავტორები აპირებენ გაზარდონ რობოტის ახტომის სიმაღლე და დაამატონ სენსორები, იმისათვის რომ პატარა რობოტი იყოს უფრო მეტად გამოსადეგი.

რობოტის პრეზენტაცია შედგა მაისში რობოტექნიკის კონფერენცია ICRA 2011-ზე, რომელიც გაიმართა ჩინეთში, შანხაიში.

გამოყენებულია IEEE Spectrum-ის მასალები.

ამერიკელმა მკვლევარმა მანქანას შეაძლებინა სპეციფიური ჟესტების ამოცნობა, რომლებიც მეტყველებს ადამიანის მასთან ურთიერთობით დაინტერესებულობაზე.

მიზანი, რომელიც დაისახა ჯორჯიის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტის პროფესორმა აარონ ბობიკმა, იყო ვიზუალური კომუნიკაციური სიგნალების ამოცნობა, რობოტ საიმონის მიერ.

მეცნიერმა ამ მიზანს მიაღწია: საიმონმა ჩამონტაჟებული ვიდეოკამერის მეშვეობით 80% შემთხვევაში სწორად ამოიცნო ცოცხალი ადამიანის მიერ მის მართ მიმართული ყურადღება. აქამდე რობოტს ასწავლეს სხვადასხვა ჟესტების გამოყენება, იმისათვის რომ ადამიანი შეიყვანოს მასთან საუბარში.

ანდროიდი უკვე დასწავლილ ჟესტებს არ ეძებდა, ის აკვირდებოდა თავისი ოპონენტის ქცევას და აკეთებდა მის ანალიზს. მომავალში პროფესორი ბობიკი აპირებს ამ პრინციპის დახვეწას და გაუმჯობესებას, იმისათვის, რომ უფრო “გააადამიანუროს” საიმონის კომუნიკაბელური თვისებები და პერსპექტივაში ეცადოს მის სოციალიზაციას.

თუ ჩვენ გვინდა მანქანები ადამიანური სამყაროს განუყოფელ ნაწილად ვაქციოთ, ამისათვის აუცილებელია ისინი იყენებდნენ იმავე ქცევის მოდელებს რასაც ჩვენ, ხსნის ბატონი ბობიკი. ეს ასპექტი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იმ რობოტებისათვის, რომლებიც იმუშავებენ სოციალურ და სამედიცინო სფეროებში.

სულ ცოტა ხნის წინ პროფესორის კოლეგებმა იგივე ტექნოლოგიური უნივერსიტეტიდან ჩაატარეს ექსპერიმენტი, რომელშიც შეისწავლეს ადამიანის რეაქცია რობოტი მედ-დების რეაქციაზე. როგორც აღმოჩნდა პაციენტები იგივენაირად რეაგირებენ მათზე, როგორც ცოცხალ მედ-დებზე.

პროექტის შესახებ:

გამოტენებულია The Engineer-ის მასალები.