GJ 436b (справа) рядом со своей звездой (иллюстрация Линнетт Кук).

დაკვირვებამ ეგზოპლანეტა GJ 436b-ზე კოსმოსური ტელესკოპის «სპიცერის»დახმარებით, ამერიკელ ასტრონომებს საშუალება მისცა შეეფასებინათ მისი ატმოსფეროს შემადგენლობა, როგორც აღმოჩნდა აპარატი არ ჩამორჩება თანამედროვე მოდელებს (საუბარია სპიცერზე).

GJ 436b დედამიწიდან დაშორებულია დაახლოებით 33 სინათლის წლით და იმყოფება ლომის თანავარსკვლავედში. ეგზოპლანეტის დიამეტრი უტოლდება ნეპტუნის დიამეტრს, ხოლო მასით ოდნავ აღემატება მას. იგი ბრუნავს პატარა რადიუსის ორბიტაზე და ერთი სრულ ბრუნვას წითელი ჯუჯა Gliese 436-ის გარშემო უნდება სულ რაგაც 2,64 დღე.

მეცნიერები თვლიდნენ, რომ ისეთი პლანეტა რომლის ზომაც ნეპტუნისაა და ტემპერატურა 800 K,  უნდა ყოფილიყო ბევრი მეთანი და ძალიან ცოტა ნახშირბადის ოქსიდი. ”ივარაუდებოდა, რომ ბევრი დიდი პლანეტებისა და ყავისფერი ჯუჯების  ატმოსფეროს შემადგენლობის განსაზღვრა შედარებით იოლი იყო, — ამბობს კვლევის მონაწილე ჯოზეფ ჰარინგტონი (Joseph Harrington) ცენტრალური ფლორიდის უნივერსიტეტიდან. — თუმცა ჩვენს შემთხვევაში ამ წესმა არ იმოქმედა”.

როდესაც   GJ 436b გაივლის საკუთარ ვარსკვლავს, გამოსხივების საერთო ნაკადი მცირდება,  სხვადასვა სიგრძის ტალღების მონაცემების გაერთიანებით და იძლევა ატმოსეროს შემადგენლობის დაკვირვების საშუალებას.

როგორც გაირკვა,  GJ 436b-ზე მეთანის და ნახშირობადის ოქსიდის ურთიერთქმედებით, ზედაპირის ტემპერატურა რომელიც აღწევს დაახლოებით 700 K-ს, მინიმუმ 105-ჯერ ნაკლებია გამოთვლილზე. მეცნიერებმა ასევე აღმოაჩინეს Н2О-ს და СО2-ის კვალი.

”ეს იმას ნიშნავს რომ ჩვენი მოდელები ჯერ კიდევ შორსაა იდეალურისაგან,  — დაასკვნა ჰარინგტონმა. — გამოდის, რომ ყველა პლანეტას გააჩნია საკუთარი თავისებურებები, რომელიც სხვებისგან განასხვავებს”.

სრული ვერსია გამოქვაეყნებულია ჟურნალ Nature-ში.

გამოყენებულია  ცენტრალური ფლორიდის უნივერსიტეტი-ს მასალები.