დაახლოებით 1994 წელს უმრავლესობა მობილური ბრენდებისა, რომელბსაც ჰქონდათ პრეტენზია გლობალურ ლიდერობაზე გაქრა ან დაუბრუნდა თავის საშინაო ბაზარს. იგივე განმეორდა 2003 წელსაც და ძალიან მალე მოსალოდნელია მორიგი მსხვერპლშეწირვის, ქაოსის და ნგრევის პერიოდი, რომელსაც რამოდენიმე მწარმოებელი გადაიტანს მხოლოდ.

1993-1995 წლებში დიდი კოლაფსის მიზეზი გახლდათ ანალოგურიდან ციფრულ ქსელებზე გადასვლა (GSM, TDMA, CDMA). ვენდორებს უმრავლესობა არ აღმოჩნდა მზად GSM ქსელების მოსალოდნელზე სწრაფი გავრცელების გამო. კომპანიებმა, რომლებიც აწარმოებნენ უამრავ ანალოგურ ტელეფონს (IBM, Benefon, Balupunkt, OKI და ა. შ.) უბრალოდ ვერ გაუმკლავდნენ სწრაფ ცვლილებებს.

სმარტფონი IBM Simon ყველაზე ინოვაციურად ითვლეობა 1992 წლისათვის თავისი თაჩ-ეკრანით და ფაქსების მხარდაჭერით. Benefon Beta-ს დიდი ეკრანი ქონდა და შეეძლო 4 დღის განმავლობაშ დამუხტვის არეშე მუშაობა. მიუხედავად ამ ორი მწარმოებლის შესანიშნავი პროდუქტებისა ისინი 90-იანი წლების შუაში ბაზრიდან სერთოდ გაქრნენ და ლიდერობისთვის სწრაფვა Motorola, Ericsson და Nokia-ს შორის გაჩაღდა – რომლებიც პირველები იყნენ ციფრული კავშირის სისტემებში.

ძალიან მალე ბაზრის 80%-ის მფლობელები ზემოთ აღნიშნული სამეული გახდა. 90-იანი წლების ციფრული მობილური კავშირის ბუმში სხვა კომპანიებიც ჩერთნენ. Siemens, Alcatel, Sagem, Philips, Mitsubishi, NEC და სხვებმა დაიწყეს მსოფლიო ბაზარზე გაფართოების აგრესიული პოლიტიკა, რომელიც 2000-იანი წლების დაწყისამდე გაგრძელდა ეპიკურ კრიზისამდე, რომელმაც ყველა ისინი თამაშიდან გამოყვანა.

2001 დან 2003 წლმადე ყველაზე დიდი კრიზისი იყო და ყველა ფიქრობდა, რომ ბაზრის ზრდა 6% ვერასდროს გასცდებოდა. 2004 წლის ბოლოსკენ ინდუსტრიამ ისევ დაიწყო განვითარება 30%-იან ზრდით წელიწადში რისი მიზეზიც 3G ქსელებზე გადავლა გახდა და რა თქმა უნდა გაიზარდა მოთხოვნა მოწყობილობებზე ფერადი ეკრანით. რა თქმა უნდა ამ პერიოდშიც გამოჩნდა ახალგაზრდა პრეტენდენტები ბაზარზე, როგორებიცაა Apple, HTC, LG, Huawei, ZTE თავიანთი ამბიციებით მსოფლიო ლიდერობაზე.

და აი დადგა ისევ მომდევნო კრიზისის დროც რაც ადვილად პროგნოზირებადია 10 წლიანი ციკლურობის გამო რაც ისტორიულად დადასტურებულია უკვე. მწარმოებლების რაოდენობა გაიზარდა ჯერ 80-იან შემდეგ 90 და 00-იან წლებში. ყოველი აფეთქების შემდეგ აუცილებლად იყო კრიზისი, რომელიც კონკურენტების უმრავლეოსბას ანადგურებდა. დაახლოებით 1994 წელს კოლაფსის გამომწვევი ანალოგური ქსელების სიკვდილი გახდა, 2003 წელს კი ბაზარი 2001 წლის ფინანსური კრიზისის გამო დაინგრა. 2014 წელს კი ამის მიზეზი შეიძლება გახდეს ბაზრის შენელება და მძიმე კრიზისი ევროპაში.

2001 წლის ბოლოსკენ სმარტფონების გაყიდვების მოცულობის ზრდა 50% იყო. ეს ის დრო იყო როცა კომპანიები HTC დან Huawei-მდე მუშაობნენ ზრდის გრანდიოზულ გეგმებს, რომლებიც საბოლოო ჯამში ძალინა ოპტიმისტური აღმოჩნდა. 2012 წლის ბოლოსკენ სმარტფონების ბაზრის ზრდა 36%-მდე შემცირდა, რაც არც ისე დაბალია. მაგრამ თუ ზრდის ტემპი 20%-მდე დაეცემა 2013 წლის ბოლოსკენ, სმარტფონების ბაზარი კრიზისის წინაშე დადგება.

მოთხოვნის შემცირება ევროპაში გახდა იმის მიზეზი, რომ კომპანიებმა Apple, HTC და LG შეამცირეს მიწოდების მოცულობა. ბოლო ორი თვის განმავლობაში უმსხვილესმა ევროპულმა ბაზრებმა სისუსტე აჩვენეს: -4% გერმანიაში და -10% ესპანეთში. რამდენადაც ყველგან თითქმის ლიდერობს Samsung და Apple სხვვებისთვის, როგორიცაა Nokia, BalckBerry, HTC, LG, Huawei, ZTE, Sony და ა.შ. უკვე ადგილი აღარ დარჩება.

ამ კომპანიების უმრავლესობას მოუწევს IBM, Siemens, Alcatel, NEC და Mitsubishi-ს ბედის გაზირება და დაუბრუნდებიან საშინაო ბაზარს ან დაიხურებიან. ალბათ მხოლოდ ერთი ან ორი მათგანი შეძლებს სასწაულებრივ გადარჩენას და შეებრძოლება Sampple-ის (Samsung + Apple = Sampple) დუოპოლიას. ასევე რა არის გამორიცხული სამი წლის განმავლობაში სამმა ბრენდმა დაიკავოს მსოფლიო ბაზრის 80% როგორც 1998 წელს იყო.

წყარო: Habrahabr